Busdagen #1
Het is weer kantoormaandag. Dat betekent dat ik de bus naar Maastricht neem om te werken op kantoor. Elke twee weken. En wat geniet ik van die ochtenden en middagen in de bus. Waarom? De mensen. Ik zie zoveel, ervaar zoveel – wat ik op thuiswerkdagen niet doe. En wat ik voorheen, in de tijd dat we nog elke dag naar kantoor gingen, miste omdat het “dagelijkse kost” was.
Vanochtend zie je ze weer overal. Jongeren waarvan je hun nekwervel ziet doorbuigen omdat ze non-stop op hun telefoon zitten te scrollen.
Bij de bushalte staat er een meisje te proberen om voiceberichten te beluisteren zonder dat er iemand kan meeluisteren. Had haar bijna ongevraagd advies gegeven om oordopjes of een wireless headphone te gebruiken… maar weet zeker dat ik dan een rare blik had gekregen.
Bij de bushalte in Gulpen zie je pubers die zichzelf nog aan het ontdekken zijn samenkomen en dan een heel andere houding aannemen. Dan voelen ze zich zekerder. Ja, ik weet t zelf ook nog goed. Die jaren op de middelbare school. Van onzekere brugpieper naar “owner” van het schoolgebouw in je afstudeerjaar hahaha.
In Margraten, superschattig, zwaait een jongen zijn meisje uit. Kleine oogjes, haren door de war, snel zijn slippers aan en op de fiets gesprongen om zijn vriendin op tijd bij de bushalte af te zetten. Een lief glimlachje en een laatste zwaai wanneer de bus wegrijdt. Oo, die kalverliefdes…
Verder rijdend, valt er hier en daar een passagier in slaap.
Wanneer er veel mensen uitstappen bij een halte, wordt er een stoelendans gedaan – want naast iemand moeten zitten is toch echt nog steeds het meest ongemakkelijke ooit.
Deze ochtend zitten er ook een aantal dames in de bus die hun ochtendroutine thuis niet helemaal hebben kunnen afmaken. Make-up spiegeltje erbij, tasje met alles wat je op het laatste moment kunt vinden erin gekwakt en mooi maken. Nee, niet ‘mooi maken’, afmaken, opmaken, bijwerken?
Wat is het eigenlijk als wij vrouwen ons opmaken? Ik doe het zelf ook en mijn dochter doet me sinds enkele jaren vlijtig na en steelt al mijn make-up. Maar ik leer haar niet dat opmaken is om je mooi te maken. Want dat zijn we al. Tenminste, zij is dat al. Maar ik doe het wel om me mooier te voelen. Hoe noem je dat dan precies?